โลกของคนเรานั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับรูปแบบการใช้ชีวิตแต่ขึ้นอยู่กับรูปแบบของการสิ้นชีวิต ชีวิตของคนเรานั้นไม่ได้ถูกประเมินค่าว่าใช้ชีวิตมาเช่นไร แต่อยู่ที่ว่าจนถึงวันตายได้ทำอะไรมาบ้าง ถ้าลองนึกย้อนดูเรื่องราวของเราก็มีความล้มเหลว จะห้ามคนที่เป็นเพื่อนก็ไม่มีปัญญาจะห้าม ปกป้องดูแลคนรักของเราก็ทำไม่สำเร็จ เมื่อเทียบกับผลงานอันยิ่งใหญ่ของผู้คนเหล่านั้นสิ่งที่เราทำก็มีแต่เรื่องที่ไรสาระที่ไม่อาจยกมากล่าวอ้างได้เลย.....เราอยากจะตายแบบเดวกับผู้คนเหล่านั้นบ้าง นิยายนั้นตัดสินกันที่ว่าจะ"ผูกปม"สุดท้ายได้ดีเพียงไร ถึงจะล้มเหลวก็สนุกไปอีกแบบสิ่งที่ได้ก็คือ"บทเรียน"ที่จะฝึกฝนตัวเองเราเชื่อเช่นนั้นมาตลอด และในทางตรงกันข้ามก็จะขอ "ทำงานใหญ่"สักชิ้นที่จะลบล้างความล้มเหลวที่ผ่านมาให้สลายไปโดยสิ้นเชิงให้สำเร็จ แล้วตายในฐานะ"ดีเจแชมป์"ผู้ยิ่งใหญ่...